O gün bütün günlerden farklı bir gündü.

Çünkü eve bir kişi eksik girmiştik ve garip hissediyordum.

Alışılagelmiş bir durumdan farklı bir duruma geçtiğimde hep böyle hissederdim.

Kapıyı anahtarla açmıştım, oysaki anahtarımı almayı hiç sevmezdim.

İlk adımı attım, evet içerdeyim.

Kendi evime girmek hiç bu kadar zor olmamıştı.

Evin kasvetli bir havası vardı,

sanki bütün olanları biliyor gibiydi ve üzgündü.

Gözlerim onun yattığı odaya çevrildi,

sanki kontrolümden çıkmış gibiydiler.

Yatak darmadağındı, en son o yatmıştı belliydi.

İçimden düzeltmek gelmiyordu,

sanki düzeltmesem hep orada kalacak gibi geliyordu.

Bu kasvetli havadan çıkmak istiyordum ve balkona koştum.

Karşımda deniz ve gökyüzü..

Sonsuzluk..